~Fragments of Memories~

หลังจากนั้น หนึ่งปีผ่านไป
โนบุนากะได้รับคำเชื้อเชิญจากไซโต โดซัง บิดาของโนฮิเมะให้เดินทางไปพบปะหารือกันยังวัดโชโตะคุ

โนฮิเมะมีสีหน้ากังวลด้วยความหวั่นเกรงว่าบิดาจะกระทำการอันตรายใดต่อสามีของตน

การพบปะกันในครั้งนั้นผ่านไปได้อย่างราบรื่นและจบลงโดยโนบุนากะเป็นฝ่ายได้ผลประโยชน์

ในคืนนั้นเอง...

"สมกับเป็นบุรุษที่ได้ชื่อว่าอสรพิษ น่ายกย่องยิ่งนัก
ชายผู้นี้เองที่เลี้ยงดูเจ้าผู้กลายมาเป็นภรรยาของข้า
เจ้าผู้เป็นสตรีที่จะมีชีวิตร่วมกันกับข้าต่อไป ช่างน่าซาบซึ้งน้ำใจ

อ้า จริงสินะ 'ร่วมกัน'
เจ้าจงคอยดูให้ดี ไม่เพียงแต่โอวาริเท่านั้น
แต่ข้าจะเปลี่ยนแปลงโลกอันสับสนวุ่นวาย สร้างยุคสมัยที่ทุกคนจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
แล้วกลายเป็นผู้ครองแผ่นดินนี้ให้ดู!"

ในช่วงเวลานั้น ภายหลังจากโนบุฮิเดะผู้เป็นบิดาเสียชีวิต และศึกแย่งชิงตำแหน่งผู้สืบสกุลผ่านพ้นไป โนบุนากะได้รวมแคว้นโอวาริให้เป็นหนึ่ง ส่งผลให้รากฐานของตระกูลโอดะเข้มแข็งยิ่งขึ้น เมื่อย้ายฐานที่มั่นจากปราสาทนาโกย่าไปยังปราสาทคิโยสุ โนบุนากะจึงได้กลายเป็นเจ้าตระกูลโอดะโดยสมบูรณ์

ไม่นานนักหลังจากโนบุนากะรวมแคว้น กองทัพที่นำโดยอิมากาวะ โยชิโมโตะได้เคลื่อนพลเข้าประชิดหมายเข้าบุกยึดครองโอวาริ

ฝ่ายอิมากาวะมีไพร่พลจำนวนสองหมื่นห้าพันนาย ในขณะที่ฝ่ายโอดะมีไพร่พลราวห้าพันเท่านั้น นับว่าจำนวนด้อยกว่าอย่างมหันต์
แต่ไพร่พลอิมากาวะกลับมิได้ไหวตัวทันว่ากองทัพโอดะรุกคืบเข้าใกล้ท่ามกลางสายฝนและลมพายุพัดกระหน่ำ
กองทัพอิมากาวะเผชิญกับการบุกจู่โจมอย่างกระทันหันและแตกพ่ายไปในที่สุด
อิมากาวะ โยชิโมโตะผู้เป็นแม่ทัพถูกสังหารในสงคราม

ด้วยชัยชนะใน 'ศึกโอเกะฮาซามะ' อันเลื่องลือครั้งนี้ โนบุนากะที่แข็งแกร่งขึ้นค่อยๆก้าวไปเบื้องหน้าอย่างมั่งคง มุ่งสู่การรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง

หลังจากนั้น วันเวลายาวนานเคลื่อนผ่านไป ปราสาทอะสึจิกลายมาเป็นฐานที่มั่นหลัก

โนบุนากะมีกองทัพของชิบาตะ คัทสึอิเอะ, อาเคจิ มิสึฮิเดะ, ทาคิกางะ คาสุมาสุ, ฮาชิบะ ฮิเดะโยชิ, โอดะ โนบุทากะและกองทหารอีกจำนวนมากภายใต้บังคับบัญชา

หากทุกสิ่งดำเนินไปอย่างราบรื่นเช่นนี้ แผ่นดินทั้งหมดย่อมตกเป็นของโนบุนากะเป็นแน่แท้

โนบุนากะเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อเตรียมการส่งกองทหารไปยังจีนแผ่นดินใหญ่ หลังจากนั้นจึงแวะพักที่วัดฮนโนจิ
แต่ทว่า กองทัพของมิสึฮิเดะที่ได้รับคำสั่งให้ไปเป็นกองหนุนทัพของฮิเดะโยชิกลับเคลื่อนทัพมายังเกียวโตอย่างฉับพลัน

โนบุนากะที่ได้ทราบข่าวการทรยศของมิสึฮิเดะยืนตะลึงนิ่งมองท้องฟ้า

"ฟังนะ โอะโน เจ้าจงรีบนำเด็กและผู้หญิงหนีไปจากที่นี่
มิสึฮิเดะย่อมไม่หันคมดาบไปยังเด็กและผู้หญิงแน่

ไม่ต้องสนใจข้า รีบหนีออกไป รักษาชีวิตเอาไว้ซะ
อา... จริงสินะ ข้าเคยพูดเอาไว้ว่าจะมีชีวิตอยู่ร่วมกัน
เพียงแต่ ความตายหมายถึงไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไป
เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ในส่วนของข้าด้วย

ไปสิ จงไปซะ!
หึ นิสัยแบบนั้นไม่เปลี่ยนไปเลย ชวนให้นึกถึงวันแรกที่ได้พบเจ้า
ถ้าเช่นนั้นก็จงอยู่เคียงข้างข้า จนกว่าชีวิตจะหาไม่
ชีวิตของข้าคนนี้ฝากไว้ที่เจ้า"

ตึกตัก ตึกตัก
โนฮิเมะสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจอันอบอุ่นของโนบุนากะ หญิงสาวรู้สึกร้าวรานใจยิ่งนัก

ทันใดนั้น
ลูกธนูหนึ่งดอกพุ่งเข้าปักกลางหลังโนฮิเมะเข้าอย่างจัง
หยดเลือดอุ่นๆค่อยๆไหลรินลงสู่มือของโนบุนากะ

"โอะโน! โอะโน!!!! โอะโน!!!!!!!"

โนฮิเมะไม่อาจลืมตาตื่นอีกเป็นครั้งที่สอง
ใบหน้านั้นแย้มยิ้มอย่างสง่างามราวกับภูมิใจที่ได้อยู่เคียงข้างสามีที่รักยิ่งจวบจนกระทั่งวาระสุดท้าย

"ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าที่ใช้ชีวิตด้วยกันมาต้องจากไปเพียงลำพังหรอก
ไปเถอะ ไปด้วยกัน ถึงแม้เบื้องหน้าจะเป็นนรกก็ตาม"

โนบุนากะผู้ชูธง 'แผ่ทัพใต้หล้า' ได้ใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายอย่างโชกโชน
ข้างกายบุรุษผู้นี้มีสตรีผู้เป็นที่รักนามว่าโนฮิเมะอยู่เคียงข้าง ตราบสิ้นลมหายใจ

อวสาน.