~Fragments of Memories~

อืม วันนี้ที่ ร.ร.สาธิต ม.บูรพา มีเลือกตั้งคณะกรรมการนักเรียนของปี 2548

กาเบอร์สองไป แต่ผลคะแนนออกมาตอนเที่ยง

เบอร์หนึ่งห่างจากเบอร์สองเป็นร้อยคะแนน!!
แบบว่าถล่มทลายพอๆกับไทยรักไทย...

เฮ้อ! เลือกแล้วก็นึกๆไปถึงตอนป.6 พูดถึงแล้วฟังดูเด็กๆเนอะ แต่ตอนนั้นเราก็รู้สึกว่าเราโตแล้วนะ
ตอนนั้นเราลงสมัครเป็นคณะกรรมการนักเรียน ตอนแรกก็ไม่ได้เอาจริงเอาจังหรอก กะว่าเล่นๆก็พอ

ทีนี้พอเบอร์ 1 เค้าหาเสียงอย่างคึกคัก(เราเบอร์สองนะ) เราเก๊าะเลยเอามั่ง พิมพ์โปสเตอร์แปะที่ต้นไม้แทบทุกต้นของโรงเรียน

พอเราหาเสียงกันขนาดนั้นแล้วก็หวังๆไว้นิดๆนะ ว่าอาจจะได้ แล้วถ้าได้จะทำอย่างงั้นอย่างงี้ เหอๆ

ผลสุดท้ายออกมาว่า...ห่างจากเบอร์ 1 ไป 10 คะแนนเป๊ะๆ ...แพ้งับ แพ้..

เสียดายมากเลยตอนนั้น รู้สึกแบบว่ายังไงอ่ะ..เสียใจอ่ะ แต่ก็ไม่ถึงกับร้องไห้หรอก..ก็แค่คณะกรรมการนักเรียนโรงเรียนประถม จะเอาอะไรมาก

จะว่าไปบางทีนึกถึงตอนอยู่ประถมแล้วก็มีเรื่องฮาๆเยอะดีนะ เรื่องสมัยเด็กๆยังติงต๊องกันอยู่เลย ตอนนี้ก็ติงต๊องน้อยลงมาหน่อยละ
สมัยอยู่ ป.6 นะ ผยองมาก เพราะโรงเรียนเรามีถึงแค่ ม.1 นะตอนนั้น เค้าเพิ่มเริ่มมี ม.ต้นไง ค่อยๆ ขยับขยายไปเรื่อยๆ

แต่เนื่องจากว่าตอนเราอยู่ป.6น่ะ มันมีถึงแค่ ม.1 เราก็เลยรู้สึกว่าเป็นพี่ใหญ่แล้วนะ อะไรแบบนั้นน่ะ ทั้งๆที่ตอนนี้ถ้าเรามองเด็กประถมเราก็จะมองว่ายังเด็กๆกันอยู่เลยนะ

พอขึ้น ม.1 ก็เริ่มรู้สึกว่าเป็นเด็กอีกอ่ะ เพราะม.1 เป็นชั้นที่เล็กที่สุดในโรงเรียนถ้าไม่นับฝั่งประถมนะ (ย้ายโรงเรียนแล้วนะ)

ตอนป.6ก็ว่างานเยอะแล้ว พอมา ม.1 งานยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่..

และปัจจุบันนี้ มา ม.2 ทั้งงานทั้งสอบเก็บคะแนนจะท่วมหัวตาย

มีสอบแทบจะทุกอาทิตย์เลยอ่ะ ยกตัวอย่างอาทิตย์ที่แล้วสอบ 4 วิชา มี ไทย อังกฤษ สังคม คณิตหลัก คณิตเลือก

อาทิตย์ก่อนหน้านั้นมีสอบวิทยาศาสตร์ ก่อนหน้านู้นก็มีสังคมอีกแหละ

เฮ้อ! อีก 3 อาทิตย์ก็ปิดเทอมแล้ว พอเปิดเทอมมา..ก็ขึ้น ม.3

ม.3 ก็คงจะเหนื่อยกว่าเดิม เพราะต้องเตรียมสอบเข้า ม.4 แล้ว ม.4 ม.5 ก็จะยิ่งงานเยอะ

พ่อเราบอกว่าทนๆไปเหอะ อีกซักปีสองปีก็ 'จะชินไปเอง' คืองานไม่ได้ลดลงหรอก แต่จะชินกับงานปริมาณมากไปเองแหละ ประมาณนั้น...- -"

กลับมาที่เรื่องอดีตสมัยประถมต่อ...

สมัยประถมนะ ห้องเรียนเรามีนักเรียน 30 คนเอง อีกห้องนึงมี 31 คนมั้งนะ คือป.6 มีสองห้อง
เพื่อนๆในตอนนั้นก็ดีนะ ทุกคนเลยนิสัยดีอ่ะ..^^ ครูก็สอนดี สอนสนุกมาก

ถึงจะเป็นโรงเรียนเล็กๆแห่งนึงถ้าเทียบกับโรงเรียนอื่น แต่เราก็ชอบโรงเรียนของเรา 'ในตอนนั้น' มากๆเลย

ที่บอกว่าในตอนนั้น ก็เพราะว่า มีอยู่ครั้งนึง เรากลับไปที่ร.ร.นั้นอีกที นัดเพื่อนไปกันหลายๆคนนะ...รู้สึกได้ว่าโรงเรียนเปลี่ยนไปมากเลย

เปลี่ยนไปในทางที่ แย่ลง

คุณภาพการเรียนการสอนน่ะ อาจจะดี
แต่ตัวเด็กนักเรียนอ่ะ ...

จากที่ไม่เคยโดดเรียน ก็โดดกันมากมาย
จากที่ไม่เคยพูดคำหยาบรุนแรง ก็กลายเป็นพูดกันอย่างปกติ
จากที่เคารพครูกันอย่างดี ก็กลับเห็นครูเป็นเหมือนเพื่อนคนนึง

ความอบอุ่นตอนนั้นมันหายไปแล้ว...

ห้องเรียนเล็กๆ โรงเรียนเล็กๆ กลับกลายเป็นนักเรียนมากขึ้น
แต่ความใกล้ชิดของครูกับศิษย์น้อยลงไปมาก...

โรงเรียนนี้พยายามพัฒนาให้มีความเป็นสากลและมีชื่อเสียง แต่เราชอบให้เป็นโรงเรียนเล็กๆ เงียบๆ เด็กไม่มากนัก และทุกคนรู้จักกันมากกว่า

ยิ่งค่าเทอมแพงขึ้น ติดแอร์ทุกห้อง..ก็ยิ่งไม่เหมือนแต่ก่อนเลยซักนิด

ปัจจุบันโรงเรียนนั้นคงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
..แต่เพื่อนๆจากโรงเรียนนั้นทุกคนก็ยังเหมือนเดิม...

อย่างน้อยก็ขอบคุณที่ตอนที่เราอยู่ที่โรงเรียนนั้น มีความอบอุ่น ไม่เหมือนตอนนี้ ก็แล้วกัน.....

"Raine and Ellone"